Onmacht en hoop komen samen in stilte bij wake voor Israël en Palestina

“Zullen we de kring wat groter maken?”, klinkt het zaterdagavond vlak voor acht uur. Op het Abdijplein in Middelburg staat de ‘wake voor vrede in Israël en Palestina’ op het punt van beginnen. Meer mensen dan verwacht sluiten zich aan bij de groep van de Raad van Kerken Middelburg, die de bijeenkomst organiseert. Wie zelf geen kaarsje bij zich heeft krijgt een jampotje met een waxinelichtje erin.

-Lees verder onder de foto-

Sommige mensen praten zachtjes met elkaar, maar de meesten zijn stil en wachten op de vioolmuziek die het begin en eind van de wake zal aangeven. “Je kunt zo weinig doen, behalve denken aan de slachtoffers”, fluistert één van de aanwezigen.

En dat is wat de Raad van Kerken wil: stilstaan bij de slachtoffers aan beide kanten in het conflict tussen Israël en Hamas, zonder keuze voor één van de partijen. Vlaggen zijn nadrukkelijk niet welkom bij de wake. Politieke standpunten ook niet.

In de Raad van Kerken in Middelburg zitten zeven kerkgenootschappen: Protestantse Kerk Nederland (PKN), Rooms Katholieke Kerk, Oud Katholieke Kerk, Doopsgezinde Kerk, Christelijk Gereformeerde Kerk, Nederlands Gereformeerde Kerken en het Leger des Heils.

Het is tijd. De Lange Jan die statig naast het Abdijcomplex staat, slaat acht keer. Violiste Marieke Brokamp speelt een gedeelte uit het Ave Verum Corpus. De muziek klinkt breekbaar op het donkere Abdijplein. Iemand houdt een paraplu boven haar, omdat er elk moment een buitje kan vallen.

Chris Bakker van de Raad van Kerken houdt een korte inleiding waarbij hij zijn woorden zorgvuldig kiest. “We voelen ons verbonden in onze onmacht, maar ook in onze hoop”.

Daarna is het stil. De ruim honderd aanwezigen aanwezigen steken hun kaarsje of waxinelichtje aan door die bij het vlammetje van een ander te houden, of bij één van de fakkels die zijn aangestoken. Niemand zegt iets, want woorden schieten in dit geval te kort.

-Lees verder onder de foto-

Na een kwartier speelt de violiste opnieuw een muziekstuk. Het is het einde van de wake voor vrede. Wie wil kan nog mee naar het Hofje onder den Toren, om na te praten.

Het Abdijplein loopt leeg. Het licht van brandende waxinelichtjes in jampotjes blijft achter.