Geplaatst door Ken je dat? Dat je weet dat er iets gaat gebeuren, en moet wachten tot dat ene moment. Dat is wat de zilvermeeuwen op ons dak nu ervaren: wachten tot de jongen uit het ei kruipen. Daarna is het kermis voor pa en ma.
In het meeuwennest liggen drie eieren. Het kan zijn dat er al geluid uit komt. Na een week of drie broeden laten de kuikens zich al horen, als een soort aankondiging: let op, ik ben er bijna.
-Lees verder onder de foto-
Wanneer het tijd is om uit het ei te kruipen, dan tikt het kleine vogeltje vanuit de binnenkant tegen de schaal, waardoor kleine scheurtjes ontstaan. Tik tik tik…. na een dag vallen stukjes van het ei. Het kuiken prikt het beschermende vlies dat om hem heen zit, met een ei-tand kapot. Dat is een uitstulpinkje op het snaveltje, speciaal om het ei mee kapot te schrapen. De ei-tand valt er na gedane arbeid af.
Adoptiemeeuw
Na een dag of twee van tandje-tikken en schaal-duwen plopt een flink stuk van het ei af. Daar is het jong! Omdat afkoeling dodelijk kan zijn, houden de ouders het jong de eerste uren goed warm. Zodra het jong er is begint voor het ouderpaar ook een drukke tijd van voedselvoorziening. Ze zullen heen en weer vliegen en dat doen ze met de nodige volume: we gaan ze dan goed horen.
Op ons dak zit één nest waar dus maximaal drie kuikens uit komen. In duingebieden waar hele kolonies broeden, wil het wel eens gebeuren dat een kuiken uit het ene nest naar het andere wandelt. Het zou maar zo kunnen dat een koppeltje een kuiken als het ware adopteert.
Afwachten
Onderzoeker Nico Tinbergen, een grootheid in meeuwenland, ontdekte in 1936 dat het een dag of vijf duurt voor de ouders hun eigen kind herkennen. Adopties na die tijd ligt dus niet voor de hand, al zijn er ook gevallen bekend waarin een kuiken na een maand alsnog liefdevol werd opgenomen door een welwillend ouderpaar.
Vanuit onze observatieplek achter het zolderraam is lastig in te schatten hoe ver het kuiken is. Pa en ma wisselen nog steeds hun broedplekje af.
