Geplaatst door Het had weinig gescheeld of Tijs van Bragt was er niet meer geweest… dacht hij. Uiteindelijk was hij ‘alleen maar’ overwerkt. Daarom doet ie het nu rustiger aan. En dat komt terug in zijn nieuwe dichtbundel Anatomie van de grassen. Een verkapte oproep om het wat rustiger aan te doen en meer van de omgeving te genieten
Wat: Anatomie van de grassen
Wie: Tijs van Bragt
Uitgegeven door: Ezo Wolf
Contact met de schrijver: Toos&Toos
ISBN: 9789083635071
“Je hebt natuurlijk een paar dingen gelezen die nogal persoonlijk waren”, zegt Tijs, als je naar zijn ervaringen vraagt. “Iets functioneerde niet goed in mijn hoofd. De neuroloog in Knokke heeft het onderzocht, want ze dachten aan een hartaanval, hersenbloeding, en jonge dementie. Uiteindelijk was het gewoon overbelasting.”
-Lees verder onder de podcast-
-Speel de podcast af door op de pijl te drukken-
Spreken ging niet meer goed, en hij verhaspelde woorden. Dat kwam dus door de drukte. 24 uur in een dag was niet genoeg.
Hij had het dan ook nogal bont gemaakt, met een eigen bedrijf, werken in de horeca, en dan elke dag een gedicht maken. Die druk is er nu af. “Schrijven doe ik nu alleen als een onderwerp zich aandient. Daardoor worden bepaalde mindere gedichten of mindere regels ook gelijk weggefilterd.”
Het was toch niet genoeg geweest
In Anatomie van de grassen geeft Tijs een soort verslag van het landschap. Met dat onderwerp, waar hij al vaker over dichtte, was ie eigenlijk klaar.
“Ik dacht, ik heb al genoeg geschreven. Maar als je een kwartier stilstaat, gebeurt er eigenlijk heel veel. Dus ik vind het nog steeds nodig om daarover te schrijven, omdat er zoveel verandert door projectontwikkelaars en ingrijpen van de mensen. Ik vind het nodig om daar nog een soort document van op te maken. Van hoe het nu is voordat het weg is.”
-Lees verder onder de foto-
Heeft zijn gedachte dat hij dood zou gaan, zijn werk beïnvloed? “Die onrust zit er nog steeds hoor, dat is een valkuil. Maar ik denk dat ik het werk van nu een paar jaar geleden niet had kunnen maken.” En zegt Tijs, dat je “gewoon meer moet waarderen wat er is en niet altijd iets groters achterna moet rennen.”
